Words Needing Music

For one who then did see me first For one who then did quench my thirst  For whom I only did seem tough  For whom I shone just bright enough For when I found the fight with fear For then I felt with someone near For feelings white then black then grey For starlings' flight that signal May For laughter was and is to have For after longed and searched for love For you I ever wonder how For you I write this poem now

Θα ήθελα και εγώ να είμαι εκεί που περπατάτε. Χέρι χέρι. Να ήταν και το δικό μου εκεί. Τα ρίχνω όλα στην αλυσίδα και στη μεγάλη σιδηρένια μπάλα που είναι δεμένη στο πόδι μου. Όπως αυτή στα κόμιξ του Λούκυ Λουκ.  Λιμάρω την αλυσίδα τόσα χρόνια και δε σπάει. Στόμωσε η λίμα μου. Θέλησα πολλές φορές να λιμάρω το πόδι μου και κουτσός να τρέξω και να σας προλάβω. Μα.. Πάτε τόσο γρήγορα, όλοι. Δε προλαβαίνω να δω που είστε. Που είμαι. Που πάω. Και να ορίσω τα βήματα μου προς εσάς. Προς κάπου τέλος πάντων. Θυμάστε όταν περπατούσαμε μαζί; Έσερνα τη μπάλα και ήταν βάσανο και τα παράτησα και αποφάσισα να τη βγάλω και να σας βρω μετά και τώρα είμαι μόνος και ίσως κάπως την έβγαλα και περπατάω και σας ψάχνω και είστε πέρα απ' τον ορίζοντα και πολλά ακόμα και. Δεν αντέχω να μαθαίνω νέα σας ότι περπατάτε. Χέρι χέρι. Και δεν είναι και το δικό μου εκεί. Θα διαλέξω ένα δρόμο και θα τον περπατήσω και ας βρεθεί ένα χέρι για να πάω μαζί και ας προτιμώ το δικό σας. Αγνώριστο πια. Με κυνηγά η αλυσίδα να ...

Λοιπόν τσέκαρε Σ' αγαπώ Σ' αγαπάω Σε αγαπώ Ετυμολογία και ετοιμολογία και Εξήγηση και επεξήγηση και Δεν προφαίνουν τα λεκτικά Ανικανούν προς τηλαίσθηση παρούσες ορίζουσες βελινεκούς πτωχού ως κυριλέ Τσέκαρε Αδυνατώ Να σε αγαπήσω Να βρω λέξεις Να φτιάξω λέξεις Να περάσω μια σταγόνα συναισθήματος ενός πλανήτη ωκεανικού Από το φράγμα που έχτισα Που σε έβαλα να χτίσεις με βία Και τώρα υπογραφή Κριτική έκδοση Ποστάρισμα Και μέτρημα προβολών Παραθυράκι υποβρύχιο Όταν κάνω τα μακροβούτια Στον προαναφερθέν ωκεανό Αυτό το ποίημα απέτυχε Δεν είχε σκοπό και όμως Καφέ με τη μοναξιά μου τώρα Και χαμόγελα Αυτά μείναν Χαμόγελα Επίσης μου αρέσει η ανασκόπηση οπότε... Σ' αγαπώ Σ' αγαπάω Σε αγαπώ

Η πόρτα είναι ανοιχτή.  Δεν υπάρχει πόρτα οπότε ίσως δεν ήταν ποτέ κλειστή. Η πόρτα όμως είναι ανοιχτή πλέον. Δύο δειλά βήματα και τρεις ματιές γεμάτες καχυποψία είναι η νίκη της ημέρας. Ο απελευθερωτής μου, μου φωνάζει με μανία. 'Τι κάνεις είσαι τρελός; Βγες και ζήσε! Βγες και χόρεψε! Είσαι στη στενή μια ζωή ολόκληρη! Τι κάνεις! Ο φρουρός θα γυρίσει πίσω!' Ο φρουρός λείπει. Δεν υπάρχει φρουρός οπότε ίσως δεν ήταν ποτέ εδώ. Ο φρουρός όμως λείπει πλέον. Ιδρυματοποίηση. Δύο δειλά βήματα. Το φρέσκο χορτάρι είναι πιο επώδυνο από το τσιμεντένιο πάτωμα, για ένα λιοντάρι χρόνια φυλακισμένο. Ο δικαστής μου με χλευάζει επικριτικά. 'Δεν αξίζεις το χορτάρι και άσε τις αιλουροειδείς παρομοιώσεις για κάποιον που τα καταφέρνει. Δε θα σε σπρώξω καν μέσα. Σε νίκησα. Άνοιξα την πόρτα και δεν βγαίνεις.'  Μα οι αλυσίδες;  Οι αλυσίδες σπάσανε.  Δεν υπάρχουν αλυσίδες οπότε ίσως δεν τις φορούσα ποτέ.  Οι αλυσίδες όμως σπάσανε πλέον.  Αγνοώ τον απελευθερωτή μου και τον δικαστή μο...

Θέλω να σου μιλήσω μα δεν έχω τίποτα να σου πω. Τα λόγια ειπώθηκαν όλα. Και να μην τα ψιθύρισε κάποιος ή τα φώναξε, τα άκουσα όλα μέσα στο κεφάλι μου. Μόνος μου έκανα την κουβέντα μας. Ελπίζω να είπα τον ρόλο σου καλά. Μάταια ελπίζω. Καθώς αυτό που έχω στο κεφάλι δεν έχει καμία σχέση με σένα. Θέλω να σου μιλήσω μα δε σε ξέρω. Έχω να σου πω πράγματα μα δεν υπάρχεις. Δεν υπάρχουν τότε και τα πράγματα. Δε θα έπρεπε να υπάρχει και το θέλω. Το εγώ. Εσύ τότε; Εσύ τι θέλεις; Ούτε αυτό το ξέρω. Ξέρω τι θέλει το φάντασμα σου στο κεφάλι μου. Δεν μπορώ να βασιστώ σε ένα φάντασμα για να ζήσω. Τα φαντάσματα είναι νεκρικές ιδέες. Νιώθω καμιά φορά πως εγώ είμαι το φάντασμα. Αιωρούμενος σε ένα παρελθόν και μέλλον ανεκπλήρωτο. Θέλω να σου μιλήσω μα.. Είναι ο καθρέπτης ανάμεσα μας και δε μ' αφήνει...

Ready? Good. That was your last breath for a while. Here follows a sentence of unscrupulous constitution, frenzied delivery, indeed void of deliverance, having some sort of retroactive ponderance in thought yet weightless in flight of speed and assured in the righteousness of its litigiousness. Good job you pathetic speck. Does this literary opulence forge some false sense of foundation? Does such scrutiny, not act as such? All I know is I was shaking. Now I'm shaking less. Perhaps I'm just cold. Set the AC to warm. Still cold and lonely inside. I'm sorry I won't grant you a paragraph change. To communicate what's happening inside me, the stream must not be interrupted. This constancy of judgmental thought is bearable. It shouldn't be and I feel it. I'm just clueless to how not bearing it would be like. I'm taking a pity on you. Press enter. Done. It is hard. Having come to the logical conclusion of love many times but not the physical one. Perhaps once ...

Friday morning.  It was an unimportant Friday morning when I noticed my mind is keeping me hostage. The first draft of the previous sentence was: 'It was a great day when I was shocked to realize the powerful hold my mind has on me'. And that's the problem. Am I using MY mind to work MY fingers and type MY thoughts and feelings? Or am I being used by my mind to write grandiose sentences. Make gigantic general assumptions. Make sense of things based on comfortable notions of the world, stay safe, have my nice beliefs, stay stuck in my bubble of 'how things work'. Magnificence in eloquence so that he will admire me, she will accept me, he will care about me, she will love me. Bullshit... I have a powerful mind. Yey me. Not in the sense of its great and historious assumptions. Most of them are admittedly and obviously not helpful. But on its incessant working. I valued that, growing up. Always curious and excited to find out how things work. But my mistake was cementin...