Words Needing Music

Μαζί σου ήμουν εγώ, και κάποιος άλλος. Άκουσα ραπ μαζί σου και μου άρεσα. Μου άρεσε η εκδοχή μου που ακούει ραπ. Ωραία ραπ, γιατί έχεις ωραίο γούστο. Την υποτιμούσα τη ραπ. Στο μικρό μου μυαλό την ακούγαν και την φτιάχναν μάγκες. Αυθόρμητοι, αρχιδάτοι, γεμάτοι αυτοπεποίθηση, άγριοι, βίαιοι, αντράκια. Και εγώ φοβόμουν να είμαι κάτι τέτοιο. Ακόμα κι όταν έπρεπε. Ακόμα κι όταν ήμουν. Σκέφτηκα με προσήλωση μαζί σου και μου άρεσα. Ένας στοργικός μπαμπάς που σε βοηθάει να διαβείς με ασφάλεια τα δύσβατα σταυροδρόμια της ζωής αυτής. Το ένιωθα τόσο απολαυστικό, αθώο και όμορφο. Αλλά ήταν λάθος. Γιατί μόλις μεγάλωσες δεν μπορούσα να έχω αυτόν τον ρόλο. Προσπάθησα να είμαι κάποιος άλλος εγώ τότε. Ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένα μυαλό που μαζί με το δικό σου αναλαμβάνουν τη μάχη με τους δράκους. Δεν δούλεψε. Έμεινα χωρίς ρόλο μαζί σου και δεν μου άρεσα. Να εκλιπαρώ για μία σύνδεση και πάντα να μένει μισή. Ήταν εκδοχή μου ή ήμουν εγώ; Ο απέραντος κόσμος μέσα στο κεφάλι μου, οι σκέψεις μου, η ψυχή μ...

It's time to let go. How painful must the hand be after clutching so long so desperately so powerfully at its own chains. It's time to say goodbye. To asking for love from people who cannot love themselves. To protectively opening my arms against the sharp hailstorm of the world, while the one I'm protecting keeps stabbing mindlessly. To offering such warm and humble gifts to kids who haven't yet discovered gratitude. It's time to stop running away from pain and start walking towards love. Everywhere I lovingly walk towards is the path I'm meant to be. Anywhere I'm frightfully running from is the path I'm not. I thought I was doing good. I thought good was being done to me. I ignored all criticism and saw the good in people. And I'm left so hurt. Betrayed. Damaged. With my first instinct towards understanding and forgiveness instead of anger and indignation. It's time to stop punishing myself. This twisted irrational urge to punish me for the way...