Μαζί σου ήμουν...

Μαζί σου ήμουν εγώ, και κάποιος άλλος.

Άκουσα ραπ μαζί σου και μου άρεσα. Μου άρεσε η εκδοχή μου που ακούει ραπ. Ωραία ραπ, γιατί έχεις ωραίο γούστο. Την υποτιμούσα τη ραπ. Στο μικρό μου μυαλό την ακούγαν και την φτιάχναν μάγκες. Αυθόρμητοι, αρχιδάτοι, γεμάτοι αυτοπεποίθηση, άγριοι, βίαιοι, αντράκια. Και εγώ φοβόμουν να είμαι κάτι τέτοιο. Ακόμα κι όταν έπρεπε. Ακόμα κι όταν ήμουν.

Σκέφτηκα με προσήλωση μαζί σου και μου άρεσα. Ένας στοργικός μπαμπάς που σε βοηθάει να διαβείς με ασφάλεια τα δύσβατα σταυροδρόμια της ζωής αυτής. Το ένιωθα τόσο απολαυστικό, αθώο και όμορφο. Αλλά ήταν λάθος. Γιατί μόλις μεγάλωσες δεν μπορούσα να έχω αυτόν τον ρόλο. Προσπάθησα να είμαι κάποιος άλλος εγώ τότε. Ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένα μυαλό που μαζί με το δικό σου αναλαμβάνουν τη μάχη με τους δράκους. Δεν δούλεψε.

Έμεινα χωρίς ρόλο μαζί σου και δεν μου άρεσα. Να εκλιπαρώ για μία σύνδεση και πάντα να μένει μισή. Ήταν εκδοχή μου ή ήμουν εγώ; Ο απέραντος κόσμος μέσα στο κεφάλι μου, οι σκέψεις μου, η ψυχή μου, μειωμένα σε μία μικροσκοπική ύπαρξη που απλά ζητάει επαφή. Ομολογώ δεν μου άρεσα καθόλου.

Όλα αυτά ήταν λάθη αλλά δε σου τα χρεώνω. Χρεώνω μόνο τα δικά μου σε εμένα και κάνεις και εσύ το ίδιο.

Το τέλος όμως ήταν άσχημο. Άδοξο. Άδικο. Ανόητο.

Με πλήγωσες με τρόπο που δεν δέχτηκα καν τότε. Με πλήγωσες εκεί που έχω πονέσει περισσότερο. 

Πολλές εκδοχές προς έκφραση, αλλά με τη σωστή σειρά. Πρώτα θυμός, οργή, διαμαρτυρία, βρισιές, συναισθηματική υπερβολή, αυτοπροστασία. Έπειτα ηρεμία, κατανόηση, συγχώρεση, στοργή. Φυσικό και υγιές. Εγώ τα έκανα ανάποδα και μόνο το δεύτερο μαζί σου. Δεν έβρισα, δεν φώναξα, δεν απαίτησα. Κατ' ευθείαν έδειξα κατανόηση και έσπευσα να σε συμβουλέψω για το πως οι κινήσεις σου επηρρεάζουν εσένα και την δική σου ευτυχία. Υπέθεσα οτι θα σου αρέσει αυτό. Υπέθεσα οτι έτσι αγαπάει κανείς. Δεν υπέθεσα αν θα μου αρέσει εμένα. Δεν υπέθεσα αν αγαπώ εμένα έτσι.

Έμεινα μαζί σου και δεν μου άρεσα.

Μετά έμεινα μακριά σου και δεν μου άρεσες εσύ.