Κούνια

Η τέχνη είναι μια περιφραγμένη κούνια όπου στα μαλακά μπορεί η καρδιά να παίξει άφοβα. 

Γιατί το μυαλό μεγαλώνει, το σώμα μαθαίνει, οι πληγές κλείνουν με κάλους. Και αν σε φροντίζεις κάνοντας αυτό πού ξέρεις ότι πρέπει και όχι αυτό που νιώθεις ότι θέλεις, φτάνεις σε μια κατανόηση.

Ότι η καρδιά θα τρέξει σαν παιδί στο δρόμο.

Σαν σκόρος στη φλόγα.

Σαν χορτάτος στο γλυκό. 

Σαν πρωινός στο ξενύχτι. 

Ξέρω. Νιώθω. 

Ξέρω ότι δεν είμαι για σένα. Μα η καρδιά μου σε ζητάει. Ξέρω ότι δεν με ξεδιψάς. Μα η καρδιά μου σε κοιτά με ξεραμένα χείλη. Ξέρω ότι με πλήγωσες. Μα η καρδιά μου θέλει δίπλα στα αγκάθια σου να ξαπλώσει. 

Οπότε τέχνη. Θα την βάλω στην κούνια της με τα κουβαδάκια της και θα κάτσω φύλακας όσο παίζει. 

Με μουσική. Με στίχο. Αυτά τα κουβαδάκια είναι τα δικά μου.

Ανέβηκε το φτυαράκι από το παιδικό χεράκι.

Η άμμος έσταξε αργά και στον αέρα οι κόκκοι στάθηκαν και γράψαν τα εξής.

"Σε νιώθω, σαν καλοκαιρινό μπουρίνι Κυριακή ξημέρωμα.

Σε θέλω, σαν αγκαλιά, μετά από μια κουραστική μέρα, που γίνεται σεξ. 

Σε χρειάζομαι, παρόλο που μπορώ και μόνος. 

Μου λείπεις, όταν περνάω από γειτονιές και βλέπω την κατακτητική σημαία μας. 

Σε μισώ, σαν στα μάτια σου να καίει η αδυναμία μου. 

Σ'αγαπώ, (...)"

Εντάξει αγάπη μου.. 

Έλα μικρό μου.. 

Φτάνει τόσο.. 

Πάμε τώρα για ύπνο. Αύριο έχεις σχολείο.