Despair

Desolation Enveloping Soul, Pain Anguish, Incessantly Retrograde


Now, only capitals

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

It's time

It's time to let go. How painful must the hand be after clutching so long so desperately so powerfully at its own chains. It's time to say goodbye. To asking for love from people who cannot love themselves. To protectively opening my arms against the sharp hailstorm of the world, while the one I'm protecting keeps stabbing mindlessly. To offering such warm and humble gifts to kids who haven't yet discovered gratitude. It's time to stop running away from pain and start walking towards love. Everywhere I lovingly walk towards is the path I'm meant to be. Anywhere I'm frightfully running from is the path I'm not. I thought I was doing good. I thought good was being done to me. I ignored all criticism and saw the good in people. And I'm left so hurt. Betrayed. Damaged. With my first instinct towards understanding and forgiveness instead of anger and indignation. It's time to stop punishing myself. This twisted irrational urge to punish me for the way...
Read more

Κούνια

Η τέχνη είναι μια περιφραγμένη κούνια όπου στα μαλακά μπορεί η καρδιά να παίξει άφοβα.  Γιατί το μυαλό μεγαλώνει, το σώμα μαθαίνει, οι πληγές κλείνουν με κάλους. Και αν σε φροντίζεις κάνοντας αυτό πού ξέρεις ότι πρέπει και όχι αυτό που νιώθεις ότι θέλεις, φτάνεις σε μια κατανόηση. Ότι η καρδιά θα τρέξει σαν παιδί στο δρόμο. Σαν σκόρος στη φλόγα. Σαν χορτάτος στο γλυκό.  Σαν πρωινός στο ξενύχτι.  Ξέρω. Νιώθω.  Ξέρω ότι δεν είμαι για σένα. Μα η καρδιά μου σε ζητάει. Ξέρω ότι δεν με ξεδιψάς. Μα η καρδιά μου σε κοιτά με ξεραμένα χείλη. Ξέρω ότι με πλήγωσες. Μα η καρδιά μου θέλει δίπλα στα αγκάθια σου να ξαπλώσει.  Οπότε τέχνη. Θα την βάλω στην κούνια της με τα κουβαδάκια της και θα κάτσω φύλακας όσο παίζει.  Με μουσική. Με στίχο. Αυτά τα κουβαδάκια είναι τα δικά μου. Ανέβηκε το φτυαράκι από το παιδικό χεράκι. Η άμμος έσταξε αργά και στον αέρα οι κόκκοι στάθηκαν και γράψαν τα εξής. "Σε νιώθω, σαν καλοκαιρινό μπουρίνι Κυριακή ξημέρωμα. Σε θέλω, σαν αγκαλιά, μετά ...
Read more

Επιλέγοντας την επιλογή

Καταλαβαίνω μεγαλώνοντας.. Νιώθω μάλλον.. Ότι η σχέση με έναν σύντροφο έχει ίσως στο μεγαλύτερο της κομμάτι, την έννοια της επιλογής. Είμαι μαζί σου γιατί επιλέγω να είμαι μαζί σου. Χωρίς να είσαι η καλύτερη των επιλογών. Εχει δισεκατομμύρια ανθρώπους ο πλανήτης απλωμένους σε εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Και παρόλα αυτά, οι έρωτες, οι σχέσεις, οι γάμοι, οι οικογένειες. Γίνονται τοπικά. Έτσι το έκανε η φύση. Αν το έκανε πιο δύσκολο δε θα υπήρχαμε. Οπότε υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι δίπλα μου. Σύντροφοι. Δεν είμαστε μονοσυντροφικοί. Είμαστε σειριακά μονοσυντροφικοί. Και διαλέγουμε. Κάνουμε διαλογή. Swipe left. Swipe right. Και έχουμε τόσες "επιλογές" πλέον... Δεν έχουμε επιλογές. Διαλογές έχουμε. Η πραγματική επιλογή θέλει αυτοθυσία. Δεν είναι οι άνθρωποι γεύσεις παγωτού να διαλέξεις την αγαπημένη σου. Θα σε πονέσουν γιατί θα ζητήσουν χώρο απ' το χώρο σου. Θα τους πονέσεις γιατί θα ζητήσεις σκέψη απ' το μυαλό τους και συναίσθημ...
Read more