Words Needing Music

-It's ok. Ζήσε το συναίσθημα. Μην το μπογιατίζεις, μην το διώχνεις, μην το καταπιέζεις, μην το κρίνεις. Τι είναι αυτή τη στιγμή? Νιώσε το όσο, και όσο είναι. -Τόσος καιρός έχει περάσει. Για πόσο θα έρχεται? Και αν έρχεται για πάντα? Φοβάμαι.. -It's ok. Υπάρχουν λόγοι. Υπάρχουν εξηγήσεις. Τι ήρθε και από που. Τι έγινε και γιατί. Τι θα συμβεί και πως. Πότε και πόσο. Άστο για την ώρα. Αυτή τη στιγμή νιώσε όσο δυνατά και όση ώρα χρειάζεσαι. -Θέλω να κάνω κάτι για αυτό. Θέλω να φύγει. Θέλω να γυρίσει πίσω κάτι που είναι γλυκό και δεν πονάει. -It's ok. Νιώθεις δυνατά. Πόσο όμορφο και πόσο δύσκολο όμως. Νιώθεις τον πόνο και τη νοσταλγία δυνατά. Μάλλον νιώθεις τη χαρά και τη στοργή επίσης δυνατά. Είμαι σίγουρος ότι όταν τα δείχνεις σε κάποιον τα δείχνεις δυνατά. Τι όμορφο. -Ναι αλλά έτσι πλήγωσα δυνατά κιόλας. -It's ok. Έμαθες από αυτό. Προσπάθησε να μάθεις από τα λάθη σου. Είσαι δυνατός και μπορείς να διαλέξεις ποια συναισθήματα θα εκφράσεις στον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου απ...

The moonlight on your floor Same as mine The very same Actually As you solemnly slumber Or ponderously pause As I reminisce on your walking  Or laugh distracted  It's the same light Follow it up to it's source I'll follow too And we can walk on the moon For now I wonder How galaxies collide And then drift apart All to none For now I sleep After you did With only common The moonlight on your floor 

Η αλλαγή είναι μια στιγμή τελικά αλλά όχι αυτή μου νομίζεις ότι θα είναι. Άσε με να εξηγήσω. Ή μάλλον καλύτερα, let me explain. Το άσε με να εξηγήσω ακούγεται σαν να θες να φύγεις και εγώ να σε τραβάω δικαιολογώντας. Πάντα νόμιζα ότι η αλλαγή είναι μια στιγμή συνειδητής απόφασης. Το 'αρκετά', το 'φτάνει', το 'από δω και στο εξής θα είμαι αλλιώς'. Μια μοναδιαία στιγμή πλανητικής ευθυγράμμισης κατά την οποία έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, σήκωσα το κεφάλι μου, κοίταξα τον εαυτό μου στον καθρέπτη και είπα : 'Αυτήν τη στιγμή κοιτάω τον καινούριο μου εαυτό. Μόλις σκότωσα τον παλιό. This is the first day of the rest of my life'.  Το επόμενο βράδυ, το επόμενο πρωί, το επόμενο δεκάλεπτο ήξερα ότι δεν άλλαξε τίποτα.  Ότι είμαι ακόμα, ένας χρήστης. Ένας άβουλος, άνανδρος, μίζερος. Που δεν κρατά υποσχέσεις. Που δεν είναι σοβαρός. Που λέει ψέματα. Που είναι απλά τυχερός αλλά ανάξιος. -Ουαου. Η βαρβαρότητα μου με εκπλήσσει τώρα που μου μαθαίνουν να τη βλέπω. Μπορώ να ...

Imagine, everything.  Then focus on this insignificant portion of everything called Earth and picture a small child, on a field of grass, on a spring day, looking at a lady bug. Is it a girl? A boy? Only you know.  They need guidance, love, support, acceptance. They require validation, trust, feeling useful. Now be prepared because it's your turn to provide all of these things to them. You are up to the task. Perhaps sometimes you forget. The child does too. They only have your example to follow. The ones before you, did their best. Or didn't. They were only human. You are only human too. A scary thought. Because I know, and you certainly know, that you care for the child. Or you don't. Why don't you? You really should. I know it's hard. I know you want to. You feel sometimes like you want to be the child. And have someone care. Safely wonder at ladybugs knowing home isn't far away. Homes are people though. And ladybugs are lovely in spring. Have I bored you yet...

-Πως είσαι; ( Όχι πάλι. Γιατί αυτή η ερώτηση; Σίγουρα υπάρχουν και άλλες. Πιο ευφάνταστες, πιο παραγωγικές, πιο δόκιμες να διευκολύνουν τη συνδιαλλαγή μιας καθωσπρέπουσας κοινωνικής σύμβασης. Θα πω καλά. Ναι. Σιγουράκι. Τι κάθομαι και το σκέφτομαι; Να, πάλι overthinking. Και μάλιστα ξεφεύγω από το overthinking του 'όλα καλά εσύ;' και έχω πάει σε χρόνο ρεκόρ στο overthinking about overthinking. Ενημερώνω, υπάρχουν και τα ελληνικά, υπερβολική σκέψη ή και υπερανάλυση λέγεται. Γιατί να είσαι pretentious? Και φτάνουμε πάλι λοιπόν, εκεί που πάντα φτάνουμε. Στην επικριτική φωνή. Ξέρεις, ναι εσύ που το διαβάζεις αυτό αυτή τη στιγμή - ευχαριστώ για την παρέα btw -, έχω αυτήν την κακιά συνήθεια. Όλα θα καταλήξουν κάπως στο ότι εγώ φταίω. Εγώ υστερώ. Εγώ είμαι κάτι που σίγουρα βρίσκεται αριστερά στον άξονα Χ και κάτω στον άξονα Ψ. Διότι  ποτέ η ερώτηση δε μένει στο 'Πως είσαι'. Πάντα μεταλλάσσεται σε 'Πόσο άξιος είσαι σήμερα να ζήσεις;'. 'Πόσο τα κατάφερες σήμερα να κά...

Όπως μωρά που δε χρειάζεται ακόμη να ονειρευτούν Καληνύχτα Όπως το σκεπτικό κορίτσι που μετρά ένα αύριο πιο ήρεμο Καληνύχτα Όπως εραστές που ψάχνουν στα τυφλά αυτό που ακόμη δεν έχουν χάσει, δίπλα τους Καληνύχτα Όπως αεικίνητες ψυχές που καρτερούν στην ησυχία Καληνύχτα Όπως οι σκέψεις που πέφτουν για ύπνο μετά τον ιδιοκτήτη τους  Καληνύχτα Όπως αυτό εδώ το ποίημα Καληνύχτα

Ο Λ. δεν ήρθε σήμερα στο σπίτι. Και η Π. θα κοιμηθεί στο πατρικό της. Είναι 21:00 και η απορία τραβάει την προσοχή μου απ' τα τεκταινόμενα. 21:00 γιατί τότε ξεκινάει η απαγόρευση, και τα συν ή πλην 5 λεπτά, μου δείχνουν αν ο Λ. αποφάσισε να ζήσει λίγο επικίνδυνα σήμερα. Λίγο παράνομα. Η ώρα αυτή έχει οριστεί σαν κομβικό σημείο στην παρούσα ρουτίνα.  Εγώ και η Α. ανασαλεύουμε στις θέσεις μας. Το σπίτι ξυπνάει από το λήθαργο που του διδάξαμε τις τελευταίες ώρες, και μας χαζεύει. Παρατηρεί πως σηκωνόμαστε από τις θέσεις μας. Ανακαλύπτουμε, σαν από την αρχή, τον χώρο στον οποίο ζούμε. Κάτι είναι διαφορετικό και πρέπει να οριστεί. Το καθιερωμένο τσιγαράκι στην κουζίνα πριν από το βραδινό μαγείρεμα λύνει τα μυστήρια. Ανταλλάσουμε πληροφορίες και φτάνουμε στα πορίσματα. Ναι, είναι πλέον ακράδαντες οι αποδείξεις και αδιάσειστα τα συμπεράσματα. Ο Λ. δε θα έρθει σήμερα. Και η Π. θα κοιμηθεί στο πατρικό της. Η Α. ρίχνει έναν κύβο στα λαχανικά της και ανακατεύοντάς τα μου λέει για την έλλειψη ...