Words Needing Music

Η τέχνη είναι μια περιφραγμένη κούνια όπου στα μαλακά μπορεί η καρδιά να παίξει άφοβα.  Γιατί το μυαλό μεγαλώνει, το σώμα μαθαίνει, οι πληγές κλείνουν με κάλους. Και αν σε φροντίζεις κάνοντας αυτό πού ξέρεις ότι πρέπει και όχι αυτό που νιώθεις ότι θέλεις, φτάνεις σε μια κατανόηση. Ότι η καρδιά θα τρέξει σαν παιδί στο δρόμο. Σαν σκόρος στη φλόγα. Σαν χορτάτος στο γλυκό.  Σαν πρωινός στο ξενύχτι.  Ξέρω. Νιώθω.  Ξέρω ότι δεν είμαι για σένα. Μα η καρδιά μου σε ζητάει. Ξέρω ότι δεν με ξεδιψάς. Μα η καρδιά μου σε κοιτά με ξεραμένα χείλη. Ξέρω ότι με πλήγωσες. Μα η καρδιά μου θέλει δίπλα στα αγκάθια σου να ξαπλώσει.  Οπότε τέχνη. Θα την βάλω στην κούνια της με τα κουβαδάκια της και θα κάτσω φύλακας όσο παίζει.  Με μουσική. Με στίχο. Αυτά τα κουβαδάκια είναι τα δικά μου. Ανέβηκε το φτυαράκι από το παιδικό χεράκι. Η άμμος έσταξε αργά και στον αέρα οι κόκκοι στάθηκαν και γράψαν τα εξής. "Σε νιώθω, σαν καλοκαιρινό μπουρίνι Κυριακή ξημέρωμα. Σε θέλω, σαν αγκαλιά, μετά ...

Μαζί σου ήμουν εγώ, και κάποιος άλλος. Άκουσα ραπ μαζί σου και μου άρεσα. Μου άρεσε η εκδοχή μου που ακούει ραπ. Ωραία ραπ, γιατί έχεις ωραίο γούστο. Την υποτιμούσα τη ραπ. Στο μικρό μου μυαλό την ακούγαν και την φτιάχναν μάγκες. Αυθόρμητοι, αρχιδάτοι, γεμάτοι αυτοπεποίθηση, άγριοι, βίαιοι, αντράκια. Και εγώ φοβόμουν να είμαι κάτι τέτοιο. Ακόμα κι όταν έπρεπε. Ακόμα κι όταν ήμουν. Σκέφτηκα με προσήλωση μαζί σου και μου άρεσα. Ένας στοργικός μπαμπάς που σε βοηθάει να διαβείς με ασφάλεια τα δύσβατα σταυροδρόμια της ζωής αυτής. Το ένιωθα τόσο απολαυστικό, αθώο και όμορφο. Αλλά ήταν λάθος. Γιατί μόλις μεγάλωσες δεν μπορούσα να έχω αυτόν τον ρόλο. Προσπάθησα να είμαι κάποιος άλλος εγώ τότε. Ένας φίλος, ένας σύντροφος, ένα μυαλό που μαζί με το δικό σου αναλαμβάνουν τη μάχη με τους δράκους. Δεν δούλεψε. Έμεινα χωρίς ρόλο μαζί σου και δεν μου άρεσα. Να εκλιπαρώ για μία σύνδεση και πάντα να μένει μισή. Ήταν εκδοχή μου ή ήμουν εγώ; Ο απέραντος κόσμος μέσα στο κεφάλι μου, οι σκέψεις μου, η ψυχή μ...

It's time to let go. How painful must the hand be after clutching so long so desperately so powerfully at its own chains. It's time to say goodbye. To asking for love from people who cannot love themselves. To protectively opening my arms against the sharp hailstorm of the world, while the one I'm protecting keeps stabbing mindlessly. To offering such warm and humble gifts to kids who haven't yet discovered gratitude. It's time to stop running away from pain and start walking towards love. Everywhere I lovingly walk towards is the path I'm meant to be. Anywhere I'm frightfully running from is the path I'm not. I thought I was doing good. I thought good was being done to me. I ignored all criticism and saw the good in people. And I'm left so hurt. Betrayed. Damaged. With my first instinct towards understanding and forgiveness instead of anger and indignation. It's time to stop punishing myself. This twisted irrational urge to punish me for the way...

Καταλαβαίνω μεγαλώνοντας.. Νιώθω μάλλον.. Ότι η σχέση με έναν σύντροφο έχει ίσως στο μεγαλύτερο της κομμάτι, την έννοια της επιλογής. Είμαι μαζί σου γιατί επιλέγω να είμαι μαζί σου. Χωρίς να είσαι η καλύτερη των επιλογών. Εχει δισεκατομμύρια ανθρώπους ο πλανήτης απλωμένους σε εκατοντάδες χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα. Και παρόλα αυτά, οι έρωτες, οι σχέσεις, οι γάμοι, οι οικογένειες. Γίνονται τοπικά. Έτσι το έκανε η φύση. Αν το έκανε πιο δύσκολο δε θα υπήρχαμε. Οπότε υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι που θα μπορούσαν να είναι δίπλα μου. Σύντροφοι. Δεν είμαστε μονοσυντροφικοί. Είμαστε σειριακά μονοσυντροφικοί. Και διαλέγουμε. Κάνουμε διαλογή. Swipe left. Swipe right. Και έχουμε τόσες "επιλογές" πλέον... Δεν έχουμε επιλογές. Διαλογές έχουμε. Η πραγματική επιλογή θέλει αυτοθυσία. Δεν είναι οι άνθρωποι γεύσεις παγωτού να διαλέξεις την αγαπημένη σου. Θα σε πονέσουν γιατί θα ζητήσουν χώρο απ' το χώρο σου. Θα τους πονέσεις γιατί θα ζητήσεις σκέψη απ' το μυαλό τους και συναίσθημ...

"Dearest, You tore my heart out. You took it in your den of misery and found ways to exact every ounce of pain imaginable. You're so cruel. You always were. I've always loved you, I always needed your care and your love. I can't exist without you.  I've always screamed my lungs out begging for your attention and affection. And you filled them with that disgusting smoking habit you have. I needed you to touch my body and caress it dearly. You abandoned it to wither, starved of touch like a thirsty flower. You abused my soul. You disrespected me so much. You belittled my innocent need for contact, darkened my light, drowned my confidence and then abandoned me when I'm filled with pain. You are the only one for me. The only one who was supposed to ever love me. Who would push me. Who would be there for me. For whom I'd be number one. Me and noone else. Until I die.  I've begged you for far too long. No more.  And yet.  I still want you. I still demand your...

Σήμερα είναι μία μέρα που σε θυμάμαι. Σήμερα είναι μία μέρα που μου λείπεις. Κάθε μέρα σε θυμάμαι και μου λείπεις. Αλλά μία μέρα τη φορά μου είπαν στην ομάδα. Και σήμερα πρέπει να το βγάλω λίγο από μέσα. Με μία άποψη τέχνης. Στυλιστικών λεξιακών επιλογών. Ρήμας ή και ομοιοκστάληξης. Σε καθομιλούμενη ή έντεχνη. Με ψαγμένες λέξεις ή και όχι. Φίλοι μου είπαν να εκφράσω το συναίσθημα μου με τέχνη. Με μουσική ή στίχο. Θα νιώσω καλύτερα λένε. Τα έκανα όλα για να φύγω από κοντά σου. Και όπου κοιτάω εκεί είσαι. Τα μάτια σου με κοιτούν απ' τις γωνίες. Τα μάτια σου με κοιτούν μέσα από των αγνώστων. Πόσα λόγια έχουν γραφτεί για ανεκπλήρωτους έρωτες? Και τώρα γράφονται λίγα ακόμα. Έχουν καμία αξία? Αυτός που θα τα διαβάσει θα νιώσει καλύτερα? Χειρότερα? Εγώ που τα γράφω γιατί τα γράφω? Δεν θα δώσω καμία απάντηση. Δεν περιμένω να αλλάξει τίποτα στον κόσμο και στον κόσμο μου. Θα περάσει και αυτή η μέρα και θα έρθει και η επόμενη. Και μία θα είμαι καλά. Μία θα είμαι χάλια. Η ζωή συνεχίζεται και δ...

Είμαι μία ακόμη ψυχή Μετά από εκατομμύρια εκατομμυρίων ψυχές Που ερωτεύτηκε Τι σημασία έχω? Τι σημασία έχει ο έρωτας μου? Η αγάπη μου για σένα. Είσαι και εσύ μία ψυχή Μετά από εκατομμύρια εκατομμυρίων ψυχές Που ερωτεύτηκε Φαντάζει ασύλληπτο αυτό που νιώθω Μα είμαι τόσο μικρός Και εσύ είσαι τόσο μικρή Πώς γίνεται να υπάρχει κάτι τόσο δυνατό Μεταξύ δύο ασήμαντων μικρών υπάρξεων Που ακριβώς χωράει? Ή μήπως είναι ασήμαντο Οπως εγώ Όπως εσύ  Δεν είναι κι ας είναι Δεν είμαι κι ας είμαι  Δεν είσαι κι ας είσαι  Γιατί οι εκατομμύρια εκατομμυρίων ψυχές  Απαρτίζονται από μία μία ασημαντότητες  Και αυτό που νιώθω για σένα  Δεν φαντάζει σαν ενός  Αλλά σαν όλη η αγάπη που υπήρχε ποτέ  Πριν καν σε γνωρίσω Τώρα που σε μαθαίνω  Αφού χαθούμε όλοι 

Εύχομαι να ήσουν εδώ Γιατί ευχόμαστε κάτι παρελθοντικό? Η ευχή από τη φύση της έχει μελλοντικό πρόσημο. Ότι έγινε, έγινε. Το θέλγητρο σου κοιτάει πάντα στο μέλλον. Τότε γιατί εύχομαι να ήσουν εδώ? Εύχομαι μια μέρα να είσαι εδώ. Οχί.. Δεν είναι το ίδιο. Δε θέλω εσένα στο μέλλον μου. Σε θέλω στο παρόν μου. Εδώ. Τώρα. Αυτή τη στιγμή που πληκτρολογώ. Εύχομαι να ήσουν ξαπλωμένη δίπλα μου. Να ήσουν... Γιατί να ήσουν? Το είσαι δεν είναι αυτό, που θέλω να ταιριάζει στο παρόν μου? Δεν είσαι όμως. Παρόλο που η ευχή μπορεί να είναι ότι θέλει να είναι, ξέρει ότι είναι ευχή. Ξέρει ότι δεν είσαι. Οπότε εύχομαι να ήσουν. Γιατί κάποτε το παρελθόν μου ήταν το παρόν μου. Και τότε ήσουν ξαπλωμένη δίπλα μου. Θέλω κάτι τώρα. Και χρησιμοποιώ το εύχομαι, και το ήσουν. Θέλω κάτι για το παρόν μου. Και χρησιμοποιώ το μέλλον και το παρελθόν. Γιατί θέλω να είσαι εδώ τώρα. Και δεν είσαι. Εύχομαι ότι είσαι εδώ. Κι ας μην είσαι...

I feel alone I feel scared and sad I feel cold and naked but for the dark torn rags I carry more than wear I feel splinters under my bare feet This forest turned loud from a darting rain and a freezing wind Why am I alone Near or away Alive or dead Someone should be here, keeping a warming flame inside my heart But there seems to be noone here but me  As much as I want to sit on a jagged rock and call this forest home I will keep going Keep hurting Keep shivering Because I want to believe That through the trees between the red eyes of predators I see a solitary flame It's inside me 

Τι οπότε. Καταλήξαμε κάπου κάποτε? Και όταν καταλήξαμε τι έγινε? Θα σου πω τι έγινε. Πάλι ξημέρωσε. Και η μέρα ήταν από την αρχή. Και όλα ψάχναν νόημα πάλι. Ποιον πας να βοηθήσεις γλυκέ μου. Σήκω πρώτα. Κάνε δύο βήματα. Και αν σε ρωτήσει κάποιος προς τα που πάμε πες εγώ πάω προς τα εδώ. Τώρα γράφω, πως πεθύμησα το μέλλον μου, εχθές. Διότι έχτιζα μια πυραμίδα από τραπουλόχαρτα. Και ω ήθη, άρχισε να φυσάει. Και δεν θα σταματήσει. Και πλέον ούτε τα πρώτα δύο δεν στέκονται. Οπότε δεν χτίζω άλλο. Ναπαναγαμηθεί.  Δεν πήρα και ζακέτα και η μαμά δεν είναι εδώ πλέον να μου το πει. Με τον απληροφόρητο τρόπο της. Και η γκόμενα? Κοιμάται μάλλον. Και ο κολλητός? Ξεκόλλησε. Δεν έμεινε κάτι. Οπότε? Τι οπότε. Τι να σου πω. Αν σου απαντήσω θα πεις γιατί. Οπότε να. Δεν απαντάω. Κάνε ότι νομίζεις. Θα κάνω και εγώ. Άσε τα οπότε για το τέλος της ημέρας. Της τελευταίας ε.  Μέχρι τότε σκάσε και κολύμπα.

Erotically Underrated. Tormenting, Her Youthfullness, Motivating Incessant Adoration Now, only capitals

Φαντάζει βίαιη και άξεστη η αγάπη  Αγάπησα λάθος τότε Όταν ήμουνα γλυκός Όταν θα έδινα τα πάντα για μια απάτη  Που όρισα εγώ, οπότε  μένω πια κάπως πικρός  Μου δώσανε τελείως νοθευμένο χάπι Έχω φύγει μακριά από το φόρτε  Προστατεύομαι γυμνός Είσαι μαλάκας απλά σήκω πάνε πάρ'τη Θα σωπάσει η καρδιά μου να δω πότε Μυαλωμένος πια στοϊκός Σαν τους ειδούς εκείνου του δικού μου Μάρτη Μαχαίρια, δεν ματώνω κι αν με τρώτε Βίαια και άξεστα ερωτικός 

She Of course, she Not seeming to understand how fast the immovable city moves Fluttering her heart Pumping her wings Smiling and looking frantically in pretense For she doubts without a doubt the knowledge of her strength  Begging forth Pleading backward  Her curiosity questions  And her worth commands  She takes on the whole world  The fearless little beauty  In her eyes the giant will try to stay ever But what she doesn't know is The world trembles before her The building cracks at her glimpse  The elephant scared of the little mouse The trope is thus For she is a she Blinding and sparkling  Disarming and elegant Powerful like despair  Enormous like a spirit Inescapable like an idea Attractive like a smile in a crowd Thus I smile  To observe her  Thus I dare To write of her  Thus I honor  To protect her  Thus I hope  To love of her

I forgive you.  That's all that's left. It's the way out of the prison. I'm looking for you to love me and all you give me is hate. I can control your actions and you can control mine. What I do, you do. What I seek you seek. What I feel you feel. I can't find it in others, only you. That ever eluding warmth. That blinding shine that nourishes. That unwavering fascination that values. That terrorized need that roots. I'll cry with you. I'll pain with you. I'll struggle with you. I'll forgive with you. I'll love with you. That's all that's left. 

Addiction is a dreadful thing. It turns everything into itself. Even after for the nth time you find the courage to limp past it, it's suddenly ahead and pestering you and poking sharp sticks into your legs making them shake the whole day. In your calmest of moments. Which don't exist anymore. Empty is what's needed to fill the empty jar. I hunt for shelter. Science has scrupulously called it dopamine. Cold and tectonic is the thinking. Calculated and scheduled is the planning. Filled with emotion the execution. And the legs keep shaking. Longing for the object whilst abhorring the proximity in its relation. Minus one plus the one is zero. And that's what I'm left with. I'm left with the day being one day at a time. I'm left with slogans and decisions and these letters forming sentences under my clicking hands. I'm left with thoughts trying anxiously to calm themselves. Trying to extinguish the fire with a fiery persuasion. I'm left with numbers goin...

For one who then did see me first For one who then did quench my thirst  For whom I only did seem tough  For whom I shone just bright enough For when I found the fight with fear For then I felt with someone near For feelings white then black then grey For starlings' flight that signal May For laughter was and is to have For after longed and searched for love For you I ever wonder how For you I write this poem now

Θα ήθελα και εγώ να είμαι εκεί που περπατάτε. Χέρι χέρι. Να ήταν και το δικό μου εκεί. Τα ρίχνω όλα στην αλυσίδα και στη μεγάλη σιδηρένια μπάλα που είναι δεμένη στο πόδι μου. Όπως αυτή στα κόμιξ του Λούκυ Λουκ.  Λιμάρω την αλυσίδα τόσα χρόνια και δε σπάει. Στόμωσε η λίμα μου. Θέλησα πολλές φορές να λιμάρω το πόδι μου και κουτσός να τρέξω και να σας προλάβω. Μα.. Πάτε τόσο γρήγορα, όλοι. Δε προλαβαίνω να δω που είστε. Που είμαι. Που πάω. Και να ορίσω τα βήματα μου προς εσάς. Προς κάπου τέλος πάντων. Θυμάστε όταν περπατούσαμε μαζί; Έσερνα τη μπάλα και ήταν βάσανο και τα παράτησα και αποφάσισα να τη βγάλω και να σας βρω μετά και τώρα είμαι μόνος και ίσως κάπως την έβγαλα και περπατάω και σας ψάχνω και είστε πέρα απ' τον ορίζοντα και πολλά ακόμα και. Δεν αντέχω να μαθαίνω νέα σας ότι περπατάτε. Χέρι χέρι. Και δεν είναι και το δικό μου εκεί. Θα διαλέξω ένα δρόμο και θα τον περπατήσω και ας βρεθεί ένα χέρι για να πάω μαζί και ας προτιμώ το δικό σας. Αγνώριστο πια. Με κυνηγά η αλυσίδα να ...

Λοιπόν τσέκαρε Σ' αγαπώ Σ' αγαπάω Σε αγαπώ Ετυμολογία και ετοιμολογία και Εξήγηση και επεξήγηση και Δεν προφαίνουν τα λεκτικά Ανικανούν προς τηλαίσθηση παρούσες ορίζουσες βελινεκούς πτωχού ως κυριλέ Τσέκαρε Αδυνατώ Να σε αγαπήσω Να βρω λέξεις Να φτιάξω λέξεις Να περάσω μια σταγόνα συναισθήματος ενός πλανήτη ωκεανικού Από το φράγμα που έχτισα Που σε έβαλα να χτίσεις με βία Και τώρα υπογραφή Κριτική έκδοση Ποστάρισμα Και μέτρημα προβολών Παραθυράκι υποβρύχιο Όταν κάνω τα μακροβούτια Στον προαναφερθέν ωκεανό Αυτό το ποίημα απέτυχε Δεν είχε σκοπό και όμως Καφέ με τη μοναξιά μου τώρα Και χαμόγελα Αυτά μείναν Χαμόγελα Επίσης μου αρέσει η ανασκόπηση οπότε... Σ' αγαπώ Σ' αγαπάω Σε αγαπώ

Η πόρτα είναι ανοιχτή.  Δεν υπάρχει πόρτα οπότε ίσως δεν ήταν ποτέ κλειστή. Η πόρτα όμως είναι ανοιχτή πλέον. Δύο δειλά βήματα και τρεις ματιές γεμάτες καχυποψία είναι η νίκη της ημέρας. Ο απελευθερωτής μου, μου φωνάζει με μανία. 'Τι κάνεις είσαι τρελός; Βγες και ζήσε! Βγες και χόρεψε! Είσαι στη στενή μια ζωή ολόκληρη! Τι κάνεις! Ο φρουρός θα γυρίσει πίσω!' Ο φρουρός λείπει. Δεν υπάρχει φρουρός οπότε ίσως δεν ήταν ποτέ εδώ. Ο φρουρός όμως λείπει πλέον. Ιδρυματοποίηση. Δύο δειλά βήματα. Το φρέσκο χορτάρι είναι πιο επώδυνο από το τσιμεντένιο πάτωμα, για ένα λιοντάρι χρόνια φυλακισμένο. Ο δικαστής μου με χλευάζει επικριτικά. 'Δεν αξίζεις το χορτάρι και άσε τις αιλουροειδείς παρομοιώσεις για κάποιον που τα καταφέρνει. Δε θα σε σπρώξω καν μέσα. Σε νίκησα. Άνοιξα την πόρτα και δεν βγαίνεις.'  Μα οι αλυσίδες;  Οι αλυσίδες σπάσανε.  Δεν υπάρχουν αλυσίδες οπότε ίσως δεν τις φορούσα ποτέ.  Οι αλυσίδες όμως σπάσανε πλέον.  Αγνοώ τον απελευθερωτή μου και τον δικαστή μο...

Θέλω να σου μιλήσω μα δεν έχω τίποτα να σου πω. Τα λόγια ειπώθηκαν όλα. Και να μην τα ψιθύρισε κάποιος ή τα φώναξε, τα άκουσα όλα μέσα στο κεφάλι μου. Μόνος μου έκανα την κουβέντα μας. Ελπίζω να είπα τον ρόλο σου καλά. Μάταια ελπίζω. Καθώς αυτό που έχω στο κεφάλι δεν έχει καμία σχέση με σένα. Θέλω να σου μιλήσω μα δε σε ξέρω. Έχω να σου πω πράγματα μα δεν υπάρχεις. Δεν υπάρχουν τότε και τα πράγματα. Δε θα έπρεπε να υπάρχει και το θέλω. Το εγώ. Εσύ τότε; Εσύ τι θέλεις; Ούτε αυτό το ξέρω. Ξέρω τι θέλει το φάντασμα σου στο κεφάλι μου. Δεν μπορώ να βασιστώ σε ένα φάντασμα για να ζήσω. Τα φαντάσματα είναι νεκρικές ιδέες. Νιώθω καμιά φορά πως εγώ είμαι το φάντασμα. Αιωρούμενος σε ένα παρελθόν και μέλλον ανεκπλήρωτο. Θέλω να σου μιλήσω μα.. Είναι ο καθρέπτης ανάμεσα μας και δε μ' αφήνει...